Compás al 4

Rytm najbliżej naszych muzycznych kręgów kulturowych. Prawdopodobnie z tego powodu naukę flamenco zaczyna się od stylów rytmicznie liczonych na 4.

1 2 3 4 I 1 2 3 4 II

Mocne akcenty przypadają najczęściej na liczby nieparzyste (1 albo 3). Najbardziej popularne palo al 4 to Tangos, tańczony przede wszytskim na fiestach, ale też jako zakończenie bardziej poważnych form w charakterze (też al 4), jak Tientos czy Tarantos. Flamencowe ‚czwórki” to również utwory zaadoptowane z folkloru regionów hiszpańskich, jak Farruca czy Garrotin, oraz te pochodzące z grupy ‚Ida y Vuelta’, jak Rumba Falmenca (Gitana) czy Colombiana..
rumbaflam

Rumba Flamenca, zwana też Rumba Gitana. Zalotna i bardzo radosna w charakterze w sowich korzeniach sięga muzyki i rytmów afroamerykańskich. W XX wieku została przywieziona do Kadyksu z Kuby, wzbogacona o brzmienie typowe dla muzyki karaibskiej i tym samy na stałe wpisała się w nurt palos de Ida y vuelta. Wykonywana w rytmie na 4, porównywana do kubańskiego stylu guaracha, jest niezwykle taneczna i żywiołowa..

Tangos zaliczane do stylów flamenco festero, co oznacza, że jest śpiewany i tańczony przede wszystkim na fiestach, w radosnej atmosferze zabawy. Każdemu daje swobodę improwizacji, zarówno w śpiewie, jak i w tańcu. Wykonywane jest również jako finał Tientos por Tangos i Tarrantos.

Jedna z teorii mówi, że tangos został przywieziony do Kadyksu z Kuby, a tak naprawdę z klutury afrykańskich niewolników. Stąd zaczerpnął zmysłowość ruchów i żywiołowy charakter. Nazwa tego palo łączona jest z onomatopeją „tang” naśladującą dźwięk bębnów, które oddaje charakterystyczny pulsujący compás. Pierwsze Tangos pojawiły się w Andaluzji ok.XVIII w.,  później zyskiwały popularność w Grenadzie oraz w sewilskiej dzielnicy Triana. Po dzień dzisiejszy jest jednym z najbardziej tradycyjnych i najczęściej wykonywanych utworów flamenco.

Farruca styl aflamencado (włączony). Co ciekawe i nietypowe dla flamenco, styl ten wywodzi się z folkloru północnych regionów Hiszpanii. Rzewna melodia galicyjskich pieśni została zaadaptowana na potrzeby flamenco i od tej pory znana będzie jako Farruca.

Taniec oszczędny w charakterze, oparty na elementach typowych dla męskich techniki tańca – surowy, wyrazisty ruch, zapateado i obroty.

Pierwotnie taniec zarezerwowany tylko dla mężczyzn, który w tańcu popisywali się techniką zapateado i obrotów, często ich ruch przypominał gesty słynnych hiszpańskich Torreadorów.

Współcześnie Farruca tańczona jest również przez kobiety, które często do tańca zakładają męski strój.